رشد اقتصادی پایدار، فراتر از ارقام کمی در تولید ناخالص داخلی، بر پایه ارتقای کیفیت و تداوم توانمندیهای مولد یک اقتصاد بنا میشود. دستیابی به این مهم نیازمند گذار از مدلهای مبتنی بر مصرفگرایی منابعمحور بهسوی الگوهای دانشبنیان و بهرهوریمحور است؛ جاییکه نوآوری و خلاقیت به موتورهای اصلی خلق ارزش افزوده تبدیل شده و رشد اقتصادی با عدالت اجتماعی و حفظ منابع برای نسلهای آتی همراستا میگردد.
از منظر مؤلفههای کلیدی، توسعهی سرمایه انسانی ماهر، بهبود مستمر فضای کسبوکار و وجود نهادهای اقتصادی شفاف و کارآمد، ارکان اصلی پایداری را تشکیل میدهند. سرمایهگذاری در زیرساختهای فناورانه و تحقیق و توسعه (R&D)، ضمن افزایش توان رقابتی صنایع، انعطافپذیری لازم را برای سازگاری با تغییرات سریع و تحولات تکنولوژیک در بازار جهانی فراهم میآورد. این ترکیب هوشمندانه از سرمایه و دانش، زمینه را برای کاهش وابستگی به درآمدهای ناپایدار و افزایش تابآوری اقتصاد در برابر تکانههای خارجی فراهم میکند.
در نهایت، رشد اقتصادی پایدار در سایه سیاستگذاریهای کلان پیشبینیپذیر و تعامل سازنده با اقتصاد جهانی معنا مییابد. همافزایی میان بخش عمومی، خصوصی و دانشگاهی، در کنار رعایت اصول پایداری زیستمحیطی، تضمینکنندهی مسیری است که در آن رفاه عمومی در بلندمدت تثبیت میشود. رشد واقعی، توسعهای است که ضمن بهبود شاخصهای اقتصادی، زمینهساز شکوفایی ظرفیتهای ملی و ارتقای سطح معیشت در چارچوبی متوازن و مستمر باشد.
تیم ارتباطات فلوئید ولو
۴ خرداد ۰۵
