منابع انسانی به‌عنوان محور اصلی فرآیند توسعه، سرمایه‌ای بی‌بدیل و متمایز از سایر منابع به شمار می‌رود؛ زیرا برخلاف سرمایه‌ی فیزیکی و منابع طبیعی، توانایی اندیشیدن، نوآوری و انطباق با شرایط متغیر را در خود جای داده است. کیفیت نیروی انسانی، از حیث دانش، مهارت، سلامت و انگیزه، تعیین‌کننده‌ی اصلی بهره‌وری و ظرفیت تولید در هر اقتصاد است. ازاین‌رو، توسعه‌ی پایدار بدون پرورش و بهره‌گیری مؤثر از توان انسانی امکان‌پذیر نیست و منابع انسانی را باید بنیادی‌ترین دارایی هر جامعه تلقی کرد.
پیوند منابع انسانی با توسعه در چند محور کلیدی نمود می‌یابد: آموزش و ارتقای مهارت، بهداشت و سلامت نیروی کار، اشتغال مولد و بهره‌گیری از استعدادها. سرمایه‌گذاری در آموزش، به‌ویژه آموزش فنی و حرفه‌ای، توان جذب فناوری و نوآوری را افزایش می‌دهد و سرمایه‌گذاری در سلامت، بهره‌وری و ماندگاری نیروی کار را بهبود می‌بخشد. تجربه‌ی جهانی نشان می‌دهد که رشد پایدار اقتصادی غالباً حاصل انباشت سرمایه‌ی انسانی و کیفیت نهادهای پرورش‌دهنده‌ی آن است، نه صرفاً فراوانی منابع مادی. افزون بر این، نظام‌های کارآمد جذب، نگهداشت و انگیزش نیروی متخصص، از هدررفت این سرمایه‌ی گران‌بها جلوگیری می‌کنند.
در نگاه کلی، منابع انسانی نه یکی از عوامل توسعه، بلکه محرک و بهره‌گیرنده اصلی سایر عوامل است و کیفیت آن، سقف رشد و رقابت‌پذیری اقتصاد را مشخص می‌سازد. راهبرد اثربخش در این حوزه بر سرمایه‌گذاری پیوسته در آموزش و سلامت، پیوند منسجم میان نظام آموزشی و نیازهای بازار کار، ایجاد فرصت‌های برابر و پایداری سیاست‌های توسعه‌ی انسانی متمرکز می‌شود تا توان نیروی انسانی به ارزش افزوده‌ی پایدار و فراگیر تبدیل گردد.
تیم ارتباطات فلوئید ولو
۲۰ آبان ۰۵
