صنعتی‌شدن به فرآیندی گفته می‌شود که در آن ساختار اقتصادی یک جامعه از کشاورزی و فعالیت‌های سنتی به سمت تولید صنعتی و کاربرد گسترده‌ی ماشین و فناوری تحول می‌یابد. این فرآیند صرفاً افزایش شمار کارخانه‌ها نیست، بلکه دگرگونی عمیق در سازمان تولید، تقسیم کار، بهره‌وری و نسبت اشتغال بخش‌ها را در بر می‌گیرد و به‌طور معمول با رشد شهرنشینی، گسترش زیرساخت‌ها و ارتقای سطح درآمد همراه است. صنعتی‌شدن در ادبیات توسعه، یکی از مسیرهای اصلی گذار از اقتصاد کم‌بهره به اقتصاد مولد و رقابت‌پذیر به شمار می‌رود.
تحقق صنعتی‌شدن پایدار به مجموعه‌ای از پیش‌شرط‌های به‌هم‌پیوسته وابسته است؛ انباشت سرمایه، وجود نیروی انسانی آموزش‌دیده، تأمین انرژی و زیرساخت حمل‌ونقل، ثبات نهادی و سیاست‌های حمایتی هدفمند از جمله این عوامل‌اند. تجربه‌ی کشورهای موفق نشان می‌دهد که صنعتی‌شدن هنگامی به ثمر می‌رسد که با ارتقای فناوری، پیوند دانشگاه و صنعت و رشد بهره‌وری کل عوامل همراه باشد؛ در غیر این صورت، گسترش کمّی صنعت بدون ارتقای کیفی، به وابستگی فناورانه و ناکارآمدی می‌انجامد.
در بستر ایران، صنعتی‌شدن باید در چارچوبی دانش‌محور و متوازن دنبال شود؛ یعنی تمرکز بر صنایع با ارزش افزوده‌ی بالا، نوسازی فناوری واحدهای موجود، کاهش ضایعات و مصرف انرژی، و پیوند صنعت با زنجیره‌های تأمین داخلی و بازارهای صادراتی. تجربه‌ی جهانی گویای آن است که صنعتی‌شدن تدریجی، نهادمند و مبتنی بر بهره‌وری، پایدارترین مسیر برای ایجاد اشتغال مولد و ارتقای سطح رفاه جامعه است.
تیم ارتباطات فلوئید ولو
۶ آبان ۰۵
