[بخش دو از دو]
در رابطه با فهم بیشتر و عمیقتر صنعتگری، التفات به موارد تکمیلی زیر (در ادامهی پست قبلی) حائز اهمیت شایان است:
د) اقتصاد مبتنی بر ارزش افزوده و پایداری
یک) ارتقای صنعتگری باید به سمت تولید محصولات با ارزش افزودهی بالاتر و قابلیت رقابت در بازارهای داخلی و بینالمللی هدایت شود. این امر با تاکید بر طراحی صنعتی، کنترل کیفیت مستمر و برندینگ محلی-ملی حاصل میشود.
دو) پایداری محیطی و بهینهسازی مصرف منابع از معیارهای غیرقابلانکار برای تقویت رقابتپذیری بلندمدت است.
ه) در ادامهی این روند، موارد زیر لازم است که مدنظر صنعتگران و سیاستگذاران این عرصه قرار گیرد:
یک) سرمایهگذاری هدفمند در TVET و برنامههای مهارتافزایی عملی با مشارکت بخش خصوصی و کارگاههای پیشرو،
دو) ترویج خوشههای صنعتی منطقهای برای تسهیل انتقال دانش، اقتصاد مقیاس و رقابت مبتنی بر کیفیت؛
سه) تسهیلات مالی و مشاوره فناوری برای کسبوکارهای خرد و متوسط در مسیر دیجیتالسازی تدریجی تولید،
و چهار) ایجاد چارچوبهای استانداردسازی صلاحیتها و گواهینامههای مهارتی مبتنی بر نیاز بازار…
در پایان اینکه، صنعتگری امروز باید پلی بین تاریخ مهارتآموزی سنتی و آیندهی مبتنی بر فناوری باشد. با سیاستگذاری هوشمند و سرمایهگذاری در ظرفیتهای انسانی و فناوری، میتوانیم زمینهساز صنعتیسازی دارای ارزش افزوده، پایدار و مقاوم شویم.
[پایان]
تیم ارتباطات “فلوئید وَلو”
۲۷ مرداد ۰۴
