در روزهای اخیر، آسیب به برخی از کارخانجات تولید فولاد کشور ـ از جمله مجموعههای بزرگ و راهبردی مانند فولاد مبارکه ـ بار دیگر اهمیت حیاتی زیرساختهای صنعتی در پایداری اقتصاد ملی را آشکار کرد. صنعت فولاد، نهتنها ستون فقرات بخش ساختوساز و صنایع مادر است، بلکه پیشران تولید، اشتغال و صادرات غیرنفتی کشور به شمار میآید. هرگونه اختلال در زنجیرهی تأمین فولاد، تأثیرات زنجیرهای و بلندمدتی بر سایر بخشهای اقتصادی برجای میگذارد.
از منظر اقتصادی، کاهش ظرفیت تولید و آسیب به تجهیزات این کارخانجات میتواند به افزایش هزینهی تمامشده محصولات صنعتی، کاهش رقابتپذیری بنگاهها، و اختلال در بازارهای داخلی و صادراتی منجر شود. توقفهای ناگهانی، نوسان قیمت مواد اولیه، و کاهش عرضهی فولاد در بازار نیز میتواند به رشد قیمت محصولات مصرفی و فشار مضاعف بر بخشهای پاییندستی بینجامد.
بازسازی و مقاومسازی این زیرساختها، افزون بر الزامات فنی، به سیاستگذاریهای اقتصادی هوشمندانه نیاز دارد. سرمایهگذاری در امنیت صنعتی، تنوع جغرافیایی واحدهای تولیدی، و توسعهی ظرفیتهای فناورانه داخلی میتواند راهکاری پایدار برای کاهش آسیبپذیری صنعت فولاد باشد. در شرایطی که اقتصاد کشور نیازمند ثبات و اعتمادسازی است، صیانت از داراییهای تولیدی و صنعتی باید در اولویت سیاستهای کلان قرار گیرد.
تیم ارتباطات فلوئید ولو
۹ اردیبهشت ۰۵
