اختراع در صنعت به معنای خلق راه‌حل، فرآیند یا محصولی نو است که پیش‌تر وجود نداشته و از طریق شناخت فنی و پژوهش نظام‌مند به ثمر می‌رسد. این مفهوم را نباید با نوآوری یکسان انگاشت؛ اختراع نخستین گام در مسیر تغییر فنی است و نوآوری هنگامی محقق می‌شود که آن ایده به کاربرد تجاری و پذیرش بازار برسد. اختراعات صنعتی معمولاً در قالب ثبت اختراع، اسناد فنی و دانش سازمانی تجلی می‌یابند و سرمایه‌ای دانشی برای بنگاه و کشور به شمار می‌روند.
پدید آمدن اختراع در صنعت محصول هم‌افزایی چند عامل کلیدی است: سرمایه‌گذاری در تحقیق و توسعه، پیوند نظام‌مند میان دانشگاه و صنعت، وجود نیروی انسانی متخصص و خلاق، و حمایت حقوقی از مالکیت فکری. تجربه کشورهای صنعتی نشان می‌دهد که اختراع بدون زیرساخت آزمایشگاهی، تأمین مالی پایدار و نظام کارآمد ثبت و حمایت از حقوق مالکیت، در مرحله ایده متوقف می‌ماند. ازاین‌رو، سیاست صنعتی اثربخش باید اختراع را نه رویدادی تصادفی، بلکه فرآیندی نهادمند و قابل مدیریت تلقی کند.
در بستر صنعت ایران، شکاف میان شمار اختراعات ثبت‌شده و میزان بهره‌برداری صنعتی از آن‌ها یکی از چالش‌های اساسی به شمار می‌رود؛ بسیاری از اختراعات به دلیل نبود پیوند با نیاز واقعی بازار یا ضعف در تجاری‌سازی، به محصول و ارزش افزوده تبدیل نمی‌شوند. ازاین‌رو، تمرکز بر تجاری‌سازی اختراع، ایجاد واحدهای تحقیق و توسعه در بنگاه‌ها و تقویت شبکه‌ی ارتباط صنعت و دانشگاه، شرط لازم برای تبدیل توان فنی به رشد پایدار صنعتی است.
تیم ارتباطات فلوئید ولو
۲۷ مهر ۰۵
