تولید در دورهی تحریم در ایران چالشی پیچیده و چندبعدی است که بنگاهها را به بازتعریف مدلهای کسبوکار و جستجوی راهکارهای بومی و خلاقانه واداشته است. محدودیت دسترسی به مواد اولیه و فناوریهای وارداتی، همراه با نوسانات ارزی و محدودیتهای تراکنشی، نیازمند طراحی زنجیرهی تأمین مقاوم و برنامهریزی استراتژیک برای تضمین تداوم تولید است.
پاسخ مؤثر به این شرایط مستلزم سرمایهگذاری در توسعهی تأمینکنندگان داخلی، ارتقای توانمندیهای فناوری تولید داخلی و بهرهگیری از فرآیندهای بهینهسازی هزینه است. تقویت همکاریهای میانصنفی، انتقال دانش فنی، و تمرکز بر نوآوری در طراحی محصول و جایگزینی مواد، میتواند ریسکهای ناشی از تحریم را کاهش دهد و فرصتهایی برای خودکفایی و افزایش ارزش افزوده ایجاد کند.
حمایت سیاستگذاری هوشمند، شامل تسهیل دسترسی به منابع مالی، ایجاد مشوقهای سرمایهگذاری و تضمین ثبات مقررات، نقش حیاتی در پایداری تولید در شرایط تحریم دارد. رهبران صنعتی که با رویکردی مبتنی بر ریسکپذیری محاسبهشده، توسعهی نیروی انسانی و توسعهی زنجیرهی تأمین داخلی را در اولویت قرار میدهند، قادر خواهند بود نهتنها تهدیدها را مدیریت کنند بلکه ظرفیتهای جدید رشد و رقابتپذیری را نیز بگشایند.
تیم ارتباطات فلوئید ولو
۸ دی ۰۴
